اختلال طيف اوتيسم

آشكار سازي سرنخ هاي يك بيماري پيچيده کودکان

اوتيسم يك اختلال مغزي پيچيده است كه در اوايل كودكي ظاهر ميشود. بر نحوه رفتار و تقابلش با ديگران تاثير مي گذارد. افراد مبتلا به اوتيسم در هنگام صحبت كردن به شما نگاه نمي كنند. زمان زيادي را صرف مرتب كردن اسباب بازي ها يا اشيا ديگر مي كنند. يا ممكن است يك جمله را بارها و بارها تكرار كنند. اگرچه برخی از آنها به سختی حتی کلمه ای را بیان می کنند.

اين اختلال بسيار متغير است و بر هر فرد به شيوه متفاوتي تاثير مي گذارد به همين دليل شناسايي و درمان آن سخت است. به خاطر همين تنوع است كه “اختلال طيف” ناميده ميشود. اين طيف از خفيف تا شديد متفاوت بوده و شامل طيف وسيعي از علاائم ميشود.

دانشمندان NIH براي كشف رازهاي اوتيسم تلاش كرده اند. آنها ژنهايي را شناسايي كرده اند كه ريسك اوتيسم را افزايش مي دهند. آنها درمانهايي را ارائه داده اند كه مي تواند به بسياري از افراد مبتلا كمك نمايد. آنها دريافتند كه هرچه درمان زودتر آغاز شود نتايج بهتري خواهد داشت. با اين وجود، هنوز خيلي چيزها بايد در مورد اين شرايط پيچيده ياد بگيريم.

بر اساس مركز پيشگيري و كنترل بيماري هاي آمريكا،از هر 88 كودك يك نفر به اختلال طيف اوتيسم مبتلا است. در سالهاي اخير تعداد كودكان مبتلا افزايش داشته است. بسياري از محققان بر اين باورند كه اين افزايش به خاطر تشخيص بهتر و آگاهي بيشتر است. برخي ديگر گمان دارند كه عوامل ديگري دخيل هستند كه هنوز كشف نشده اند.

اگرچه تعداد دقيق افراد مبتلا مشخص نيست، تحقيقات نشان مي دهد كه هم ژن ها و هم عوامل محيطي تاثيرگذار هستند. اوتيسم بر رشد كودكان به شيوه هاي متفاوتي تاثير مي گذارد و بنابراين با عنوان اختلال رشد شناخته ميشود.

در ابتدا والدين متوجه ميشوند كه يك مشكلي در رشد كودكشان وجود دارد. متوجه ميشوند كه كودكشان تماس چشمي ندارد، چون در دوردست به اشياء خاصي متمركز شده يا مانند كودكان همسن خود ” غان و غون” نمي كنند.

دكتر Connie Kasari، متخصص رشد كودك در دانشگاه كاليفرنيا، لوس آنجلس مي گويد:” ابتدا مادران زماني كه كودك زير 2 سال است دچار نگراني ميشود. در سن دو سالگي دقيتر مي توان اين بيماري را شناسايي كرد اما برخي موارد تا سنين بالاتر هم بيماري شناسايي نميشود.”

آزمايش مستقيمي مثل آزمايش خون يا اسكن مغز براي شناسايي اوتيسم وجود ندارد. در عوض، با دقت در رفتارها و روند رشد كودك مي توان بيماري را تشخيص داد.

Kasari مي گويد:”همه كودكان مبتلا نوعي نقص اجتماعي دارند اما علائم در طول اين طيف متفاوت هستند.” اين نقص از كوكاني كه در خود فرو رفته اند و به نظر وجود ديگران برايشان اهيتي ندارد تا كوكان پرتحرك و خشني كه به نظر نكته تقابلات اجتماعي را از دست داده اند متفاوت است.” در مي 2013، انجمن روان درماني آمريكا كتاب با ارزشي را كه از آن براي شناسايي و طبقه بندي اختلالات ذهني استفاده ميشود را به روز كرد. در DSM-5 (راهنماي آماري و شناسايي اختلالات ذهني، ويرايش پنجم) تعريفي براي اختلال طيف اوتيسم گنجانده شده است. اين شرايط در حال حاضر با در نظر گرفتن دو طبقه از علائم قابل شناسايي است: مشكلات در ارتباطات اجتماعي و وجود رفتاهاي “كريشه اي” مثل راه رفتن با الگوهايي خاص و يا اصرار بر عادتهاي خاص و غيرمعمول. براي شناسايي اوتيسم اين علائم در اوايل كودكي ظاهر ميشوند حتي اكر بعدها با افزايش نيازهاي اجتماعي والدين متوجه آنها شوند.

تعاريف: ژنها: رشته هايي از DNA، ماده اي كه از والدين خود به ارث مي بريد و معرف ويژگي هاي شما مثل احتمال ابتلاي شما به برخي بيماري هاي خاص است.  

دكتر Susan Swedo متخصص اختلالات رواني كودكان مي گويد:”در تعريف جديد DSM-5 همه اختلالات را در يك طيف قرار داده شده اند. در گذشته اختلال اوتيسم در چهار طبقه قرار مي گرفت. او رياست هيئت متخصصان كه تعريف اختلالات طيف اوتيسم را در DSM-5 به روز كردند را بر عهده دارد.” در معيارهاي جديد كودكان، نوجوانان و جوانان نيز با طيف سني بيشتري گنجانده شده اند كه بيشتر بر پسران 4 تا 9 سال متمركز است.”

شناسايي زودهنگام حياتي است. دكتر David Mandell، متخصص اوتيسم و خدمات بهداشتي دانشگاه پنسيلوانيا مي گويد:” اوتيسم قابل درمان است حتي اگر علاج ناپذير باشد. اگر با  مراقبتهاي مناسب و پيگير زودهنگام مداخله داشته باشيم، مي توانيم بسياري از نواقص را براي بيشتر بچه هاي مبتلا به اوتيسم كاهش دهيم.”

تحقيقات نشان داده اند كه درمانهايي كه بر رفتار و ارتباطات تمركز دارند مي توانند مفيد باشند. برخي از داروها نيز مي توانند برخي از علائم مربوطه را كاهش دهند اما اداره دارو و غذاي آمريكا تا به حال هيچ دارويي را مخصوصا براي درمان علائم اصلي اوتيسم تاييد نكرده است.

Kasari توضيح مي دهد:” چون اوتيسم يك اختلال پيچيده است، درمان هر فردي با فرد ديگر متفاوت است. Kasari و همكارانش چندين درمان را ارائه و آزمايش كرده اند. در يك تحقيق، به كودكان پيش دبستاني مبتلا به اوتيسم مهارتهاي اساسي مثل بازي كردن و تقسيم توجه را آموزش دادند. پنج سال بعد اين كودكان دامنه لغات بيشتر و مهارتهاي ارتباطي بهتري نسبت به كودكاني كه درمان استاندارد دريافت كرده بوند داشتند.

Kasari مي گويد:”ما دريافتيم كه اگر بتوانيم اين مهارتهاي اساسي را بهبود دهيم، مي توانيم يادگيري زبان را نيز براي اين كودكان ارتقاء دهيم. ما در حال حاضر بر روي دو درمان بالقوه در كودكاني كه در ريسك ابتلا در سنين 12 تا 21 ماه قرار دارند تحقيق مي كنيم تا ببينيم آيا مي توانيم رشد زباني را براي اين كودكان سريعتر پيش ببريم يا خير.”

دانشمندان همچنين به دنبال راه هايي براي بررسي نتايج ممكن براي كودكان مبتلا به اوتيسم هستند. يك تيم از NIH دريافتند كه امواج مغز يك كودك دو ساله مبتلا به اوتيسم وقتي به كلمات آشنا گوش مي دهند الگوي متفاوتي دارد. كودكاني كه علائم اجتماعي شديتري دارند در منطقه اي از مغز كه زبان در آنجا پردازش مي شود عكس العمل متمركز معمول را ندارند. تحقيقات پيگيرانه نشان مي دهد كه با اين عكس العملهاي مغز مي توان توانايي هاي رشد كودك را تا دو تا 4 سال بعد پيش بيني كرد.

Mandell مي گويد:” در آينده، مي خواهيم كودك را بر اساس عملكرد مغز يا سابقه ژنتيكي او ارزيابي كرده سپس مداخلاتي را كه براي همان كودك خاص مي تواند مفيد باشد را ارائه دهيم.”

در تحقيقات زيادي اوتيسم در گروههاي سني بالاتر بررسي شده است. Mandell  مي گويد:”در حالي كه اوتيسم را يك اختلال در كودكان ميدانيم، ولي اين اختلال در واقع تا نوجواني و بزرگسالي ادامه دارد. برخي بزرگسالان مبتلا به اوتيسم بيماريشان تشخيص داده نشده و تحت درمان ديگر بيماريها قرار گرفته اند. ما مي خواهيم ابزارهاي پايش بهتري ارائه دهيم و نهاياتا براي اين بزرگسالان حمايتها و مهارتهايي را فراهم آورده و به آنها كمك كنيم كه شهرونداني شاد و پربازده باشند.”

با پيشبرد تحقيقات، مشخص ميشود كه با تشخيص و درمان زودهنگام مي توان نتايج را براي افراد مبتلا به اوتيسم بهبود بخشيد. اگر نگران روابط اجتماعي و رفتارهاي كودك خود هستيد، منتظر نمانيد. با پزشك كودك خود صحبت كنيد. ممكن است به يك متخصص ارجاء داده شويد تا ارزيابي هاي لازم انجام شود. هرچه اوتيسم زودتر شناسايي شود، زودتر مي توان درمانهاي خاص را آغاز كرد.

انتخابهاي عاقلانه

علائم اوتيسم

كودكان مبتلا به اوتيسم ممكن است:

  • با مكالمات معمول رفت و برگشتي مشكل داشته باشند.
  • نسبت به كودكان ديگر بي تفاوت بوده يا در مشاركت در بازيهاي تخيلي مشكل داشته باشند.
  • از تماس چشمي اجتناب كنند.
  • اشارات اجتماعي مثل ابراز احساسات با صورت يا حركات دست را نداشته باشند.
  • كلمات يا حركات را تكرار كنند.
  • اشياء مثل اسباب بازيهايشان را به صف كرده يا ناگهان آنها را پرت كنند يا وابستگي خاصي به اشياء داشته باشند.
  • بر انجام كارهاي تكراري روزمره آشنا اصرار داشته باشند.
  • به بو، مزه، صدا و نگاه به اشياء بيش از اندازه واكنش نشان دهند (يا اصلا واكنش نشان ندهند).

CDC پيشنهاد مي دهد كه كودكان در در سنين 9، 18، 24 و 30 ماه با معاينات مرتب تحت تحت پايش تاخير در رشد و ناتواني و در سنين 18 و 24 ماه تحت پايش اوتيسم قرار گيرند.

بگذاريد كودك خودش زمان تولد را تعيين كند

اگر مي توانيد تا 39 هفتگي صبركنيد

ما معمولا بارداري را 9 ماه مي دانيم. اما در حالت ايده آل بايد تقريبا 10 ماه طول بكشد. تحقيقات نشان داده اند كه اگر جنين حداقل 39 هفته در رحم رشد كند، نوزاد سالم تري به دنيا خواهد آمد.

در سالهاي اخير، تمايل به زايمان زودتر به وجود آمده است. تحقيقات نشان مي دهد كه زنان بيشتري امروزه زمان زايمان خود را تعيين مي كنند. اين روند زايمان انتخابي ناميده ميشود. تحقيقات نشان مي دهد كه تعداد زايمانهاي انتخابي از سال 1990 تا اواسط دهه 2000 روند رو به رشد چشمگيري داشته است.

دكتر Catherine Spong، متخصص بارداري در NIH مي گويد:” اگر دليل خاص پزشكي وجود دارد، بهتر است منتظر نمانيد. اما اگر مادر و نوزاد سالم هستند، به دنيا آوردن زودتر نوزاد هيچ مزيتي ندارد.” در واقع زايمان زودهنگلم مي تواند براي هميشه مشلاتي در سلامت نوزاد به وجود آورد. حتي زناني كه سن بارداي بالايي دارند، بالاتر از 35 سال، بايد حداقل تا 39 هفته صبر كنند مگر اينكه براي زايمان زودهنگام دليل پزشكي داشته باشند.”

Spong مي گويد:” ما به نقطه اي رسيده ايم كه افراد فكر مي كنند مي توانند زمان زايمان را خود انتخاب كنند. اما در واقع، نوزاد در 4 هفته آخر بارداري رشد قابل ملاحظه اي دارد.”

همين چند هفته آخر مي تواند تفاوت اساسي ايجاد كند. در 39 تا 40 هفتگي بارداري، وزن مغز يك سوم بيشتر از 35 هفتگي خواهد بود. ششها و كبد نيز تا 39 هفتگي به رشد خود ادامه مي دهند. و اگر اجازه دهيم اين چند هفته آخر را نيز در رحم باقي بمانند، لايه هايي از چربي زير پوست كودك ايجاد ميشود كه به گرم نگه داشتن كودك پس از تولد كمك مي نمايد.

تحقيقات نشان داده اند كه در نوزاداني كه قبل از 39 هفته بارداري به دنيا آمده اند، ريسك ابتلا به مشكلات جدي پزشكي مثل عفونتهاي خطرناك و مشكلات تغذيه اي و تنفسي بيشتر است.Spong مي گويد:” اگرچه در هر بارداي ريسكهايي وجود دارد اما اگر اندامهاي نوزاد به خوبي رشد نكرده باشند اين ريسكها بيشتر هستند.”

در يك تحقيق انجام شده توسط NIH بيش از 13000 زن را كه زايمان انتخابي سزارين در 37 هفته يا بيشتر را داشتند بررسي كرديم. احتمال به وجود آمدن مشكلات پزشكي مثل مشكل تنفسي، مشكلات قلبي و تشنج در نوزاداني كه در 37 هفته متولد ميشدند دو برابر آنهايي بود كه در 39 هفتگي به دنيا آمده بودند كه معمولا اجبارا زماني را در واحد مراقبتهاي ويژه نوزادان نگه داشته ميشدند.

مادراني كه تولد زودهنگام را براي نوزادانشان انتخاب مي كنند به احتمال زياد با چالشهايي در سلامت خود مواجه خواهند شد. احتمال افسردگي بعد از زايمان در آنها بيشتر است،  انقباضات قوي تر و مكرر تر در طول زايمان دارند و احتمال نياز به سزارين هم در آنها بيشتر است. در مادراني كه سزارين ميشوند احتمال ابتلا به عفونت بيشتر و زمان بهبود نيز نسبت به زايمان طبيعي طولاني تر است.

Spong توصيه مي كند:” تاريخ دقيق حاملگي را بدانيد و از مراقبتهاي پيش زادي استفاده كنيد.”

او مي گويد:”وقتي نوزادي آماده ورود به اين دنيا باشد، خود متولد ميشود. وقتي اجازه مي دهيم نوزاد كامل به دنيا آيد، سلامت را در سراسر زندگي آن نوزاد برايش به ارمغان مي آوريد.”

انتخابهاي عاقلانه

براي يك بارداري سالم

  • براي مراقبتهاي مرتب پيش زادي تحت نظر يك پزشك باشيد.
  • در مورد داروهايي كه مصرف مي كنيد با پزشك خود مشورت كنيد. برخي از آنها ممكن است در طول حاملگي خطرناك باشند.
  • از يك رژيم غذايي سالم پيروي كنيد.
  • حداقل 400 ميكروگرم در روز اسيد فوليك مصرف كنيد.
  • فعاليت خود را حفظ كنيد. از پزشك خود در مورد فعاليتهاي فيزيكي ايمني كه مي توانيد انجام دهيد سوال كنيد.
  • از مصرف مشروبات الكلي و سيگار كشيدن اجتناب كنيد.
  • بيمار يهاي موجود مثل ديابت را كنترل كنيد.
  • اگر مشكل پزشكي براي تولد زودهنگام نوزاد نداريد، حداقل تا 39 هفته براي زايمان صبر كنيد.

تعاريف:

بارداري: طول دوره لقاح تا زايمان.

زايمان سزارين: جراحي براي تولد نوزاد از رحم مادر.

پيش زادي: پيش از زايمان يا در طول بارداري.

كپسولهاي سلامتي

چاقي در جواني مي تواند بعدها در بيماريهاي قلبي تاثير گذارد

در يك تحقيق جديد نشان داده شده است كه هر چه فرد جواني مدت زمان بيشتري چاق بماند، احتمال ايجاد بيماري هاي قلبي در ميانسالي در او بيشتر است. يافته ها نشان مي دهند كه پيشگيري يا حتي به تاخير انداختن شروع چاقي مي تواند به كاهش بيماريهاي قلبي در سالهاي بعدي كمك نمايد.

بيماري قلبي عامل اصلي مرگ و مير در سراسر جهان است، و چاقي ريسك بيماريهاي قلبي را افزايش مي دهد. در تحقيات قبلي نشان داده شده است كه رابطه اي بين شاخص توده بدني (BMI)- نسبت وزن به قد- و دور كمر با بيماريهاي قلبي وجود دارد. با اين وجود، در چند تحقيق نيز اين مطلب مورد تحقيق قرار گرفته است كه آيا طول زمان چاقي فرد نيز بر بيماري قلبي تاثير مي گذارد يا خير.

براي كسب اطلاعات بيشتر، تيمي به رهبري دكتر Jared Reis در  NIH بيش از 3200 جوان را در سن 18 تا 30 سالگي را كه در زمان شروع تحقيق چاق نبودند مورد بررسي قرار دادند. افراد مورد تحقيق 25 سال تحت نظر قرار گرفتند تا ببينند آيا چاق ميشوند ودر چه زماني و تا چه مدتي چاق مانده اند. از اسكنهاي قلب براي بررسي رسوبات كلسيم در شريانهاي كرونري كه اولين علامت هشدار دهنده بيماري قلبي است، استفاده شد. اين آهكي شدن (کلسيفيکاسيون) مي تواند بسيار زودتر از علائم ديگر ظهور كند شرايطي كه بيماري قلبي خاموش ناميده ميشود.

حدود 40 درصد آنها در طول تحقيق چاق شدند. فقط در 38 درصد كساني كه بيش از دو دهه چاق بودند، کلسيفيکاسيون عروق کرونر به وجود آمد. در مقابل، فقط 25 درصد كساني كه به چاقي مبتلا نبودند کلسيفيکاسيون اتفاق افتاد. محققان محاسبه كردند كه هر سال كه يك فرد بزرگشال چاق باشد 2 تا 4 درصد ريسك ابتلا ي او به بيماري قلبي خاموش افزايش مي يابد.

مردم در آمريكا در سنين جواني چاق ميشوند و بيش از يك  سوم بزرگسالان چاق هستند. Reis مي گويد:” به نظر من يافته هاي ما نشان مي دهند كه اگر ما علاوه بر BMI و دور كمر، طول مدت چاقي را نيز در نظر نگيريم، شايد ريسكهايي را كه چاقي بر سلامت دارند را كمتر از ميزان واقعي تصور كنيم.”

مهشید دولتی

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

پست بعدی

جلوگیری از سقوط

س نوامبر 19 , 2019
مداخله براي جلوگيري از افتادن در افراد پيري كه در جامعه زندگي مي كنند وقتي افراد پير ميشوند، بيشتر احتمال افتادن به دلايل مختلف از جمله مشكل در تعادل، ديد ضعيف و زوال عقل برايشان وجود دارد. تا 30 درصد احتمال افتادن در يك سال وجود دارد. اگرچه از هر […]

سردبیر

دکتر رضا اسدی

من یکی از بزرگترین اهداف همیشگی ام، ترویج شیوه زندگی سالم بوده است. این کار را با آموزش سلامت به بیمارانم آغاز کردم و سپس در فضای مجازی آن را توسعه دادم.

دسترسی سریع