براي جراحان براداشتن يك تومور يك اقدام متعادل كننده است. ممكن است بافتهاي سالمي هم كه عملكرد مهمي نيز دارند اضافه برداشته شود. اگر هم بافتها كم برداشته شوند و سلولهاي سرطاني باقي بمانند ممكن است در طول زمان سرطان دوباره عود نمايد.

محققان فن آوري هاي جديدي براي كمك به جراحان در تعيين انتهاي دقيق تومورها و شروع بافتهاي سالم ايجاد كرده اند. هدف نهايي آنها اين است كه جراحي را براي بيماران سرطاني ايمن تر و موثرتر سازند.

در حال حاضر، جراحان قبل از عمل عكسهاي سي تي اسكن و ام.آر.آي را بررسي مي كنند تا محل تومور را شناسايي كرده و براي شيوه جراحي كه حداقل آسيب را براي بافتها در پي داشته باشد برنامه ريزي كنند. اما بعد از شروع جراحي عموما تنها بر چشمهايشان و حس لامسه خود براي تشخيص بافت سرطاني از بافت سالم متكي هستند.

جراحان بايد سالها آموزش ببينند تا بتوانند به درستي تومور را از بافتهاي طبيعي اطرافش تشخيص دهند. گاهي رنگ تومور كمي متفاوت از بافت سالم است يا به نظرمتفاوت مي رسد. ممكن است به راحتي خونريزي كرده و يا حاوي رسوبات كلسيم باشد. با اين وجود، حتي با اين سرنخ ها نيز جراحان باز هم هميشه نمي توانند به درستي تشخيص دهند.

در بسياري از موارد، اگر بتوانيم تصوير درست تري از تومور داشته باشيم با ايمني بيشتري مي توانيم آن را بيرون بياوريم.

در اتاقها عمل امروزي، اغلب پاتولوژيستها با جراحان در تعيين اينكه آيا همه تومور برداشته شده است يا خير همكاري مي كنند. پاتولوژيست ممكن است لبه هاي بافت را براي بررسي سلولهاي سرطاني زير يك ميكروسكوپ نگاه كند. اگر چيزي پيدا كرد جراح بافت بيشتري را از بيمار جدا كرده و دوباره ان را براي بررسي به پاتولوژيست مي دهد. اين كار مرتبا در حاليكه بيمار روي ميز عمل است تكرار مي شود و تا زماني كه سلولهاي سرطاني ديده ميشوند ادامه خواهد داشت.

هر دفعه كه پاتولوژيست بافت را در طول جراحي آناليز مي كند ممكن است نيم ساعت طول بكشد چون بافت بايد فريز شود و بافت نازكي از آن جدا شود و به آن رنگ اضافه شود تا بتوان آن را زير ميكروسكوپ ديد. اگر بافت در چند مرحله به همين ترتيب برداشت شود به مدت زمان عمل تا حد قابل ملاحظه اي افزوده ميشود.

در روزهاي بعد از عمل، پاتولوژيست مي تواند بافت را دقيق تر بررسي نمايد. اگر در حواشي بافتهاي سرطاني مشاهده شد، بيمار بايد جراحي دوم را تحمل كند تا بافتهاي باقي مانده نيز برداشته شود.

محققاني در حال حاضر در حال بررسي تكنولوژي جديدي هستند كه بتواند به جراحان در تشخيص تومور از سلولهاي سالم مغز در طول جراحي كمك نمايد. يك تيم تحقيقاتي يك ميكروسكوپ خاص طراحي كرده اند كه به بافت اشعه هاي كم انرژي ليزر شليك مي كنند. با اين كار پيوندهاي شيميايي در مولكولهاي بافت مرتعش مي شوند. اين ارتعاشات سپس توسط يك كامپيوتر تجزيه و تحليل شده و از آن براي ايجاد تصاوير جزئي از بافت استفاده ميشود.

اجزاي سلول تومور به لحاظ مولكولي متفاوت با بافت سالم است. اين ميكروسكوپ تخصصي مي تواند تفاوتهاي بين دو بافت را كه با چشم غير مسلح قابل شناسايي نيستند را ممكن مي سازد.

اين تكنولوژي اين امكان را مي دهد كه بافتهاي انسان بدون اينكه از بدن جدا شوند بررسي شوند. جراحان مي توانند بدين وسيله سلولها، رگها، ارتباطات بين سلولهاي مغز و همه اجزاي ريزي كه مغز را تشكيل داده اند را مشاهده نمايند.

اين محققان يك برنامه كامپيوتري را طراحي كرده اند كه به سرعت مي تواند تصاوير را آناليز كرده و ارزيابي كند كه آيا سلولهاي سرطاني هنوز وجود دارند يا خير. اين نوع آناليز مي تواند به جراحان در تصميم گيري براي اينكه آيا همه بافت تومور برداشته شده است يا خير كمك نمايد. تا به امروز اين تيم از اين ميكروسكوپ براي كمك به برداشتن بافت سرطاني در بيش از 100 بيمار مبتلا به تومرو مغزي استفاده كرده اند.

محققان ديگري نيز از شيوه هاي متفاوتي استفاده كرده اند. برا مثال گروهي يك مولكول فلورسانت ساخته اند كه در حال حاضر فقط به صورت باليني آزمايش شده است. اين مولكولها قبل ار عمل به بيمار تزريق ميشوند. اين مولكولها وقتي در معرض نور مخصوصي قرار داده ميشوند سبب بزرگتر شدن سلولهاي سرطاني شده و در نتيجه بهتر ديده و برداشته ميشوند. سپس جراحان از يك دوربين مادون قرمز نزديك براي مشاهده سلولهاي تومور در حال رشد در زمان عمل استفاده مي كنند.

دانشمندان همچنين يك مولكول فلورسانت را ساخته اند كه اعصاب را روشن مي كند. آسيب رسيدن تصادفي به اعصاب در حين عمل مي تواند سبب از دست دادن حس يا ناتواني حركتي در فرد شود. در برخي موارد، ممكن است عملكرد جنسي نيز دچار نقص شود.

اعصاب بسيار بسيار ريز هستند و اغلب در زير بافتهاي نرم يا روي استخوانها قرار دارند. وقتي قرار است عمل جراحي سرطان انجام شود اعصاب ممكن است وارد بافت سرطاني شده باشند. مولكول فلورسانت مي تواند به جراحان در تشخيص اعصابي كه بسيار سخت قابل مشاهده هستند كمك نمايد تا بتوانند مراقب آنها باشند. اين مولكولها كه اعصاب را نشان دار مي كنند در حال حاضر در تحقيقات بر روي حيوانات آزمايش شده اند.

در تحقيقي محققان بر روي راههايي براي سرعت بخشيدن به جراحي هاي سرطان تمركز كردند. آنها ميكروسكوپي ساخته اند كه مي تواند زمان لازم براي انجام يك جراحي متداول براي برداشتن سرطان هاي پوست غيرملانوم را كاهش دهد.

در كشورهاي توسعه يافته نظير آمريكا، هر ساله حدودا دو ميليون نفر جراحي به روش موز (Mohs surgery) را تحمل مي كنند كه برای درمان سرطان پوست به‌کارمی‌رود و در آن لایه‌های جداگانه بافت سرطانی را برمی‌دارند و یک به یک زیر میکروسکوپ معاینه می‌کنند تا اینکه تمام بافت سرطانی برداشته شود. اين كار ممكن است چند ساعت به طول انجامد چون هر بار بافت بيشتري برداشته ميشود و بايد آماده شده و در زير ميكروسكوپ بررسي شود تا تعيين شود كه آيا سلول سرطاني باقي مانده است يا خير. اين كار هر بار 30 دقيقه به طول مي انجامد.

اين شيوه ابداعي زمان ارزيابي بافت برداشته را به كمتر از 5 دقيقه كاهش مي دهد كه در اين صورت طول عمل به حد قابل ملاحظه اي كاهش مي يابد. بافت با يك ميكروسكوپ تخصصي كه در آن از يك خط ليزر متمركز براي انجام اسكن هاي متعدد بافت استفاده ميشود بررسي ميشود. تصاوير حاصله سپس همانند يك موزاييك با هم تركيب شده و يك تصوير ميكروسكوپي از بافت ارائه مي دهد.

حدودا هزار عمل جراحي تخصصي پوست تا به حال با اين تكنيك انجام شده است. دانشمندان در حال ايجاد شيوه اي هستند كه به پزشكان امكان استفاده از اين تكنولوژي را مستقيما بر روي پوست قبل از برداشته شدن بافت مي دهد. با اين شيوه پزشكان مي توانند حاشيه تومورها را قبل از شروع جراحي شناسايي كرده و نياز به نمونه برداريهاي متعدد قبل از عمل براي مشخص ساختن حاشيه بافت سرطاني نخواهد بود.

جراحي هي سرطان انواع بسياري دارند و مححقان همچنان براي ارائه تكنيك هاي بهتر كار مي كنند.

انتخاب هاي آگاهانه

سوالاتي كه مي توانيد از پزشك خود بپرسيد

اگر مشخص شد كه سرطان داريد قبل از انتخاب برنامه درماني سعي كنيد سوالات زير را از پزشك خود بپرسيد:

چه راه هايي براي درمان سرطان از نوع و مرحله اي كه من در آن هستم وجود دارد؟

هر درمان چه مزيت ها و چه خطراتي در پي دارد؟

درمان پيشنهادي شما چيست؟ چرا فكر مي كنيد كه اين درمان براي من مناسب تر است؟

چه زماني بايد درمان را شروع كنم؟

آيا براي درمان بايد در بيمارستان باشم؟ اگر بله، براي چه مدتي؟

شانس من براي بهبود با اين درمان چقدر است؟

اگر درمان جواب دهد وضعيت من چگونه خواهد بود؟

در حال حاضر درمان آزمايشي كه مناسب من باشد وجود دارد؟

چگونه مي توانم به مطالعات انجام شده در مورد سرطانهايي از نوع و مرحله خود دسترسي پيدا كنم؟