ايجاد روابط مثبت با فرزندان ايجاد روابط مثبت با فرزندان

ايجاد روابط مثبت با فرزندان

والدين كار سختي بر عهده دارند. بزرگ كردن بچه ها هم سرگرم كننده و هم چالش برانگيز است. احتمالا در اين مسير نصيحت هاي بيشماري از پزشكان، افراد خانواده، دوستان و حتي غريبه ها مي شنويد. اما هر پدر و مادر و هر كودكي منحصر به فرد است. حساس بودن و واكنش نشان دادن به نيازهاي كودكتان مي تواند به ايجاد يك رابطه دوجانبه سالم و مثبت كمك نمايد.

حساس بودن و واكنش نشان دادن به كودكانتان در همه حوزه هاي وظايف پدر و مادري مي تواند موثر باشد. اين بدان معنا است كه نيازهاي كودكتان را در لحظه شناخته و آنها را به شيوه اي موثر برطرف نماييد.

اين موضوع مخصوصا براي نوزادان و نوپايان حياتي است. وابستگي هاي شديد عاطفي اغلب در چند سال اول زندگي در نتيجه حساسيت و واكنش به موقع والدين شكل مي گيرد. براي مثال با عشق در آغوش كشيدن كودك و پاسخ دادن به گريه هاي آنها مي تواند روابط قوي عاطفي ايجاد نمايد.

ايجاد روابط عاطفي

وابستگي هاي شديد عاطفي به كودكان كمك مي كند چگونگي كنترل احساسات و رفتارهاي خود را آموخته و حس اعتماد به نفس را در آنان بالا مي برد. آنها مي توانند يك اساس و پايه ايمن ايجاد كرده و بر همان مبنا جستجو كرده، بياموزند و با ديگران ارتباط برقرار نمايند.

كارشناسان اين نوع وابستگي شديد بين كودك و والدينشان را وابستگي ايمن مي نامند. كودكاني كه وابستگي ايمن به والدين خود دارند بهتر مي توانند با چالشهايي نظير فقر، بي ثباتي خانوادگي، استرسهاي والدين و افسردگي مقابله نمايند.

در تحقيقي نشان داده شده است كه در كشورهاي پيشرفته نظير آمريكا از هر 10 كودك فقط 6 كودك وابستگي ايمن را كسب كرده است. اين 4 كودك از 10 كودك كه فاقد چنين وابستگي هستند در زمان ناراحتي از والدين خود دوري مي كنند و اگر بيشتر تحت فشار قرار گيرند در برابر آنها مقاومت مي نمايند. تحقيقات نشان مي دهند كه چنين كودكاني بيشتر مستعد مشكلات رفتاري جدي هستند. محققان در حال آزمايش برنامه هاي مختلفي براي كمك به والدين در ايجاد رفتارهايي كه سبب ايجاد وابستگي ايمن ميشوند هستند.

در دسترس باشيد

زندگي مدرن پر از چيزهايي است كه مي تواند بر حساسيت و واكنش پذيري شما نسبت به نيازهاي كودكانتان تاثير بگذارد. اينها عبارتند از رقابت بين اولويتها، اضافه كاري، بي خوابي و بسياري از چيزهاي ديگر نظير ابزارهاي تلفن هاي همراه. برخي از متخصصان نگران تاثيراتي هستند كه اين والدين كم توجه مي توانند بر وابستگي هاي عاطفي و رشد توانايي كلامي، تقابلات اجتماعي و ايمني كودكانشان بگذارند.

اگر والدين هميشه در دسترس نباشند كودكان دچار استرس شده و احساس رنجش، ناديده گرفته شدن و پذيرفته نشدن مي كنند. ممكن است عواطف خود را به گونه هاي ناهنجار نشان داده و احساس تنهايي نمايند. آنها حتي ممكن است تلاش و رقابت براي جلب توجه والدين خود را متوقف ساخته و شروع به سست كردن روابط خود با آنها نمايند.

درست است در زمان اوقات تلخي، بحثها و مجادله ها و ديگر چالشها واكنش درست نشان دادن به كودكان كار سختي است. اگر واكنش والدين در چنين زمانهايي پرخاشگري و كج خلقي باشد كودكان رفتارهاي آنها را تقليد مي كنند و اين چرخه منفي هر روز با شدت بيشتري ادامه مي يابد.

كودكان از سن سه سالگي شروع به تنظيم احساسات و رفتارهاي خود مي كنند. تا قبل از آن براي تنظيم رفتارهايشان بيشتر نيازمند شما بودند كه مثلا آنها را آرام كنيد و يا در آنها هيجان ايجاد كنيد. آنها به شما نگاه مي كنند تا بيينند چه كاري انجام مي دهيد و از چيزهايي كه در مورد آنها صحبت مي كنيد فهرست برداري مي كنند. والدين بايد بتوانند تنظيم كننده هاي خوبي باشند. شما نه تنها بايد بتوانند احساسات خود را در لحظه كنترل كنيد بلكه به كودكان خود نيز نحوه مديريت رفتارها و احساساتشان را بياموزيد.

وقتي كودك بهتر توانست احساسات و رفتارهايش را كنترل كند بعد از آن كمك به آنها در يادگيري مهارتهاي انطباقي مثل حل مشكل فعالانه بسيار اهميت دارد. چنين مهارتهايي مي تواند در كنترل مشكلاتي كه پيش رويشان قرار مي گيرد ايجاد اعتماد به نفس نمايد.

ما به عنوان والدين حداكثر سعي خود را مي كنيم تا فرزندانمان چيزهاي بد را تجربه نكنند. اما اگر هميشه شما محافظ آنها باشيد و آنها در شرايطي قرار نگيرند كه بتوانند با مشكلات و شرايط نابسامان برخورد نمايند در اين صورت نمي توانند مهارتهاي انطباقي سالمي را در خود ايجاد نمايند.

پيشنهاد ميشود به كودكانتان اجازه دهيد تجربه هاي بيشتري از اين دست داشته باشند و سپس به آنها كمك كنيد نحوه حل مشكلي را كه برايشان ايجاد شده را بياموزند. در مورد موقعيتي كه در آن قرار دارند و احساساتشان با هم صحبت كنيد. و سپس سعي كنيد با همكاري خودشان راه حلهايي براي اجرا بيابيد.

برآوردن نيازها

با رشد كودك، بايد به خاطر داشته باشيد كه برآوردن نيازهايشان به اين معنا نيست كه هر آنچه مي خواهند در اختيارشان قرار دهيد. اين دو چيز بسيار متفاوت هستند. دقيقا در نظر داشته باشيد كه در لحظه چه اتفاقاتي دارد براي كودكتان مي افتد. اين يك مهارت بسيار مهم است و نتايج فوق العاده اي بر روي بچه مي تواند داشته باشد.

در نظر داشته باشيد كه كودك الان در چه برهه اي از زندگي خود قرار دارد و در اين لحظه به چه مهارتهايي نياز دارد. شايد آنها براي مديريت عواطف، يادگيري نحوه برخورد در يك شرايط خاص، فكر كردن در حين انجام يك وظيفه جديد و يا ارتباط برقرار كردن با دوستانشان نياز به كمك داشته باشند.

شما بايد بتوانيد اعتماد به نفس كودك را حفظ نماييد. نبايد انتظارات شما از آنها نه آن قدر بالا باشد كه نتوانند از عهده آن برآيند و نه آن قدر پايين باشد كه براي رسيدن به آن نيازي به تلاش كردن نداشته باشند. يك راه ديگر براي افزايش اعتماد به نفس فرزاندانتان در ضمن تقويت روابط اين است كه مديريت و رهبري برخي از كارها را به آنها بسپاريد.

اگر فرزندتان خيلي حس مديريت و رهبري ندارد زماني را صرف او كنيد تا مثلا مديريت يك بازي را در دست بگيرد. كودك براي بار بعد انتظار اين موقعيت را مي كشد و آن را دوست خواهد داشت و واقعا سبب بهبود روابط با كودك ميشود.

هيچ گاه براي ايجاد روابط سالم تر و مثبت تر با كودك دير نيست حتي اگر در حال حاضر رابطه دچار مشكل و استرس زا شده باشد. مهم تر از همه اين كه مطمئن شويد كودك مي داند كه دوستش داريد و در كنارش قرار داريد. براي كودكان بزرگتر بگذاريد بفهمند كه شما براي ايجاد روابط قوي تر با آنها و كمك براي موفقيتشان تعهد داريد.

با حساس بودن و واكنش نشان دادن به موقع به نيازهاي كودكانتان مي تواند آنها را در مسير درست قرار داده به آنها كنترل عواطفشان را بياموزيد، احتمال رفتارهاي پرخطر را در آنها كاهش داده و روابط پدر و مادري و فرزندي گرم و دوست داشتني را ايجاد نماييد.

نكاتي براي ايجاد ارتباط با كودكانتان

  • رفتارهاي خوب را به كودكانتان نشان دهيد و در ازاي انجام اين رفتارها از آنها تعرف و تمجيد نماييد.
  • در خانه كارهاي معنادار را بر عهده كودكان قرار دهيد و بعد از آن واكنش مثبت داشته باشيد. هميشه كاملا انتقادي نباشيد در عوض به آنها كمك كنيد در هر زمان يك گام در مهارت خود پيشرفت نمايند.
  • از لحن صدا، حركات و كلمات كودكانه در زمان ارائه دستور و درخواست استفاده نماييد.
  • هر روز زماني را براي ايجاد روابط گرم، دوستانه و عاشقانه با كودكان خود صرف كنيد. به دنبال فرصتهايي براي دور هم بودن به عنوان يك خانواده باشيد مثل پياده روي بعد از شام و يا كتاب خواندن با يكديگر.
  • براي حل مشكلات در خانه و يا مدرسه از آنها نيز نظر بخواهيد.
  • براي استفاده از موبايل و يا چيزهاي ديگري كه حواستان را به خود مشغول و شما را از كودكان غافل مي كند براي خود قوانيني تعيين نماييد. براي مثال، تلفن همراه خود را بعد از خوابيدن كودكان چك كنيد.
  • در مورد نگراني ها، اهداف و ايده هاي كودكتان از او سوال كنيد.
  • در فعاليت هايي كه كودكتان از آنها لذت مي برد شركت نماييد. به آنها كمك كرده و در رخدادها، بازيها، فعاليتها و عمكلردهاي مربوط به آنها حضور داشته باشيد.