كلوئيد رشد بيش از حد بافت اسكار (بافت همبند در محل زخم) است كه در اطراف زخم ايجاد ميشود. علت آن ناشناخته است اما بيشتر در افرادي است كه پوست تيره دارند. درمانهاي مختلفي موجود هستند. افرادي كه مستعدkeloid كلوئيد هستند بايد از سوراخ كردن، تاتو و جراحي هاي غيرضروري اجتناب نمايند. اين واژه در سال 1806 از واژه يوناني 'chele' برگرفته شده كه به معناي چنگال خرچنگ است كه نشان دهنده نحوه رشد كلوئيد به اطراف و به پوست طبيعي است. علت دقيق ایجاد کلوئید مشخص نيست. مي تواند بعد از آكنه يا جوش، خراشيدگي در بدن، سوختگي ها، پارگي ها و زخمهاي جراحي ايجاد شود. وجود عفونت ريسك ایجاد آن را افزايش مي دهد. به نظر مي رسد هورمون ها، مشكلات در سيستم ايمني و عوامل ژنتيكي مي توانند در اين زمينه نقش داشته باشند. 

چه كساني به كلوئيد مبتلا ميشوند؟

در سنين بين 10 تا 30 سال متداول تر است و در سنين بالا كمتر اتفاق مي افتد. نيمي از افراد مبتلا به كلوئيد در خانواده خود فرد ديگري نيز مبتلا به كلوئيد دارند.

علائم كلوئيد چيست؟

 كلوئيد عموما سه ماه بعد از آسيب اوليه به پوست ايجاد ميشود اگرچه ممكن است تا يك سال بعد هم ايجاد شود. اولين چيزي كه احتمالا متوجه آن ميشويد اين است كه در اطراف آسيب اوليه بافت اسكار لاستيك مانندي شكل ميگيرد. ممكن است احساس خارش، درد يا سوزش وجود داشته و حساس شده باشد. گاهي كلوئيد بدون آسيب ظاهري در پوست ايجاد ميشود اگرچه اغلب افراد مي توانند علت را شناسايي نمايند. رايج ترين محلها در استخوان سينه، شانه، لاله گوش و گونه است. كلوئيدي كه بر روي مفاصل ايجاد شده باشد مي تواند حركت را محدود نمايد. در طول زمان، رنگ اوليه كه قرمز رنگ است به قهوه اي يا بيرنگ تغيير رنگ مي دهد. رشد این بافت چند هفته تا چند ماه ادامه دارد. رشد معمولا كند است اما گاها در عرض چند ماه رشد سريعي دارد. اغلب اسكارهاي كلوئيد وقتي رشدشان متوقف شد بدون تغيير باقي مانده يا كوچكتر ميشوند.

چگونه مي توان كلوئيد را شناسايي كرد؟

بر اساس سابقه پزشكي و ظاهر پوست شناسايي ميشود.

درمان كلوئيد چيست؟

كلوئيد ممكن است در طول زمان كوچكتر شود اما كاملا از بين نمي رود. ممكن است احساس كنيد كه مي توانيد با يك جاي زخم كوچك كه دور از ديد است زندگي كنيد. با اين وجود، اگر نگران ظاهر آن هستيد، چندين درمان وجود دارد. هيچ درماني صد در صد موثر نيست و ممكن است تركيبي از راهها برايتان پيشنهاد شود.

گزينه هاي درماني عبارتند از:

استروئيدها

اغلب كلوئيدها به تزريق استروئيدي كه تريامسينولون ناميده ميشود پاسخ مي دهند. تزريقات هر 2 تا 6 هفته تا مشاهده بهبود انجام ميشود. گاها، تزريقات ممكن است سبب ايجاد وريدهاي سطحي (تلانژکتازی) يا كلفت شدن يا نازك شدن پوست اطراف آن شود. شيوه ديگر استفاده از باند آغشته به استروئيد است كه 12 ساعت در روز بر روي جاي زخم قرار داده ميشود.

پانسمانهاي فشاري يا محفوظ از هوا (بسته)

از پانسماني كه ايجاد فشار مي كند و مانع از رسيدن هوا به جاي اسكار ميشوند نيز استفاده مي گردد. از اين پانسمان بايد به مدت 12 تا 24 ساعت در روز براي چند هفته استفاده شود. از سيليكون به عنوان ژل يا صفحه آغشته به دارو يا چسبهاي حاوي پلي اورتان نیز میتوان استفاده کرد.در مورد كلوئيدهاي ايجاد شده  در لاله گوش، (كه اغلب به خاطر سوراخ كردن گوش ايجاد ميشوند) گوشواره هاي فشاري پيشنهاد ميشوند. از آنها بعد از برداشته شدن كلوئيد اوليه با جراحي استفاده شده و بايد 24 ساعت در روز مصرف شوند.

جراحي

برداشتن اسكار كلوئيد با جراحي مي تواند حتي به اسكار بزرگتري منجر شود بنابراين، ممكن است درمانهاي ديگري علاوه بر آن مثل تزريقات استروئيد، پانسمانهاي فشاري يا بسته يا راديوتراپي پيشنهاد شود. تكنيكهاي محتاطانه جراحي، استفاده از حداقل بخيه در زمان بستن زخم به كاهش ريسك شكل گيري دوباره كلوئيد كمك مي كند

راديوتراپي

چون در اين شيوه درماني احتمال ايجاد سرطان وجود دارد فقط بايد در موارد سخت در قسمتهايي كه دور از اندامهاي داخلي هستند انجام شود (مثلا در بازو و نه بر روي شكم يا سينه). گاها از كشت تكه هاي كوچك مواد يا "دانه هاي" راديواكتيو در محل زخم (براكي تراپي) بعد از عمل براي كلوئيد استفاده ميشود.

كرايوتراپي

كرايوتراپي به معناي استفاده از پروب براي فريز كردن بافت است. مي تواند به تنهايي با در تركيب با درمانهاي ديگر مخصوصا  استروئيد استفاده شود. در محل اوليه سبب توقف رشد كلوئيد ميشود. ممكن است در محل درمان نواحي بيرنگي باقي بماند.

درمان با ليزر

اينترفرون درماني

اينترفرون آلفا يك داروي ضدويروسي است. مشخص شده كه تاثير تزريقات استروئيد را بهبود مي دهد اما به تنهايي خوب عمل نمي كند.

داروهاي سم سلولي

داروهايي هستند كه رشد سلولها را كم كرده و اغلب به عنوان درمانهاي ضد سرطاني استفاده ميشوند. براي اسكارهاي كلوئيد دو نوع از آنها بيشتر استفاده ميشوند كه عبارتند از 5-فلوئوراسيل و بلئوميسين. اين ها به محل زخم تزريق ميشوند. ممكن است به تنهايي يا در تركيب با درمانهاي ديگر استفاده شوند. ممكن است در قسمتهاي اسكار و بيرنگ دچار درد و از كار افتادگي پوست به عنوان عوارض جانبي شويد.

ريتونوئيدها

نشان داده شده كه ريتونوئيدها كه اغلب براي درمان آكنه استفاده ميشوند اگر بر سطح كلوئيد ها ماليده يا تزريق شوند مي توانند موثر باشند. پزشكان اغلب اين درمان را به عنوان اولين درمان استفاده نمي كنند چون به اندازه درمانهاي ديگر موثر نيستند.

محتوای بیشتر در این بخش: « پسوریازیس بیماری پوستی جوانان »