اغلب بچه ها اكثرا نا آرام، پر سرو صدا و حواس پرت هستند. اين بخشي از يك كودك بودن است. اما برخي بچه ها در توجه، تمركز داشتن و پايان دادن با كارها مشكل داشته و اين با كار مدرسه، زندگي در خانه و رابطه با دوستانشان تداخل ايجاد مي كند. اين مشكلات مي تواند نشانه هايي از يك اختلال رشد با نام اختلال كم توجهي بيش فعالي (ADHD) باشد.

ADHD يك مشكل متداول مغزي در كودكان است. در كشورها در حال توسعه نظير آمريكا از هر 10 كودك در سن 7 تا 17 سال يك نفر مبتلا به اين اختلال شناسايي شده است. بسياري از آنها همه يا برخي از علائم را در بزرگسالي هم با خود دارند. اگرچه درماني براي ADHD وجود ندارد اما مي توان آن را با دارو و كار درماني مديريت و درمان كرد.

كودكان مبتلا به ADHD در عملكرد خود در مدرسه، با دوستان در فعاليتهاي خانه يا در جامعه دچار مشكل ميشوند. تشخيص بر اساس سطح بالاي فعاليت يا عدم تمركز براي شركت در فعاليتهاي موردانتظار متناسب با سن كودك صورت مي گيرد.

ADHD در كودكان مبتلا اغلب در حدود 7 سالگي شناسايي ميشود اما در موارد شديدتر ممكن است زودتر تشخيص داده شود. اغلب مربي يا معلم متوجه ميشود كه كودك خارج از كنترل بوده و مشكلات رفتاري جدي و دائمي نسبت به ديگر كودكان همسنش دارد.

برخي از كودكان مبتلا به ADHD بيش فعال و تكانشي هستند (بدون فكر سريعا اقدام به كاري مي كنند). اين كودكان مرتبا در حال حركت بوده، بسيار وول مي خورند و آرام يك جا نشستن برايشان مشكل است. آنها صبر ندارند و در كنترل رفتارهايشان و صبر براي اينكه نوبتشان شود مشكل دارند.

ديگر كودكان مخصوصا دختران به   ADGDاز نوع بي توجهي(inattentive) آن مبتلا هستند (در تمركز و توجه مشكل دارند). كودكان مبتلا به ADHD بي توجهي در زمان تمركز و پيروي از دستورات اوقات سختي را سپري مي كنند. آنها اغلب چيزها را فراموش يا گم مي كنند. به نظر مي رسد نمي توانند كارهاي خود را سازماندهي كرده يا تكاليف و وظايف خود را كامل كنند. اغلب كودكان مبتلا به ADHD تركيبي از نوع بي توجه و بيش فعال-تكانشي هستند.

محققان در مورد علل ايجاد ADHD تحقيق كرده اند. اين بيماري مي تواند در خانواده ارثي باشد اما كارشناسان بر اين باورند كه عوامل پيچيده بسياري مي توانند در اين رابطه نقش ايفا نمايند.

تخقيقات نشان مي دهند كه برخي از جنبه هاي رشد مغزي ممكن است در كودكان مبتلا به ADHD دو تا سه سال به تاخير بيفتد مخصوصا در قسمتي از مغز كه در تفكر، برنامه ريزي و توجه نقش دارد. براي بسياري از كودكان مغز بعدها رشد طبيعي خود را كرده و اين كودكان به سطح بقيه بچه ها مي رسند اگرچه برخي از علائم ممكن است در تمام طول عمر با آنها باشد.

براي ADHD يك تست مشخصي وجود ندارد. اگر نگران آن هستيد با پزشك كودك خود يا يك متخصص مغز و اعصاب گفتگو كنيد. دارو و مشاوره مي تواند به تمركز كودكان و يادگيري مهارتها به آنها كمك كند تا حدي كه عاقبت ديگر نيازي به يادآوري دائمي كارهايي كه بايد انجام دهند و تكميل كردن وظايف روزمره آنها وجود نداشته باشد.

مطمئن شويد كه كودكتان برنامه مناسبي براي فعاليتها و يك سيستم تشويق براي پيگيري تكاليفش داشته باشد. براي رفتارهاي خوب به كودك پاداش دهيد و او را ازحواس پرتي، رفتارهاي تكانشي و ديگر رفتارهاي مشكل ساز باز داريد.

موثرترين داروهاي ADHD محركها هستند. در كودكان مبتلا به ADHD، محركها بيش فعالي را كاهش و تمركز را افزايش مي دهند. كودكاني كه اين داروها را مصرف مي كنند بايد تحت نظر پزشك باشند. اگر علائم بهبود نيافت، يا اگر عوارض جانبي داشت (مثل بي اشتهايي، بي خوابي يا اضطراب)، پزشك ممكن است دوز دارو را كم كرده يا آن را تغيير دهد.

با توجه به اينكه اين اختلال شكلها و انواع مختلفي دارد، براي هر كودك و هر خانواده اي بايد شيوه اي خاص بدون اتكاي صرف به دارو شناسايي و ايجاد شود.

پيشنهادات عاقلانه

  • كنترل ADHD
  • به كودكان مبتلا به ADHD كمك كنيد كه در حدي كه انتظار مي رود خوب باقي بمانند:
  • از صبح تا زماني كه كودك به رختخواب مي رود يك برنامه مشخص روزانه داشته باشيد.
  • لباسها، اسباب بازي ها و ديگر وسايلي را كه كودك مرتبا استفاده مي كند را سازماندهي كنيد. همه چيز را هميشه در سر جاي خود نگه داريد.
  • وسايل مورد نياز براي تكاليف مدرسه را سازمان دهي و دسته بندي كنيد.
  • در مورد قوانين، تشويق ها و پاداش ها در زماني كه كودك به هدفي دست مي يابد مشخص و يكنواخت عمل كنيد.

اغلب بچه ها اكثرا نا آرام، پر سرو صدا و حواس پرت هستند. اين بخشي از يك كودك بودن است. اما برخي بچه ها در توجه، تمركز داشتن و پايان دادن با كارها مشكل داشته و اين با كار مدرسه، زندگي در خانه و رابطه با دوستانشان تداخل ايجاد مي كند. اين مشكلات مي تواند نشانه هايي از يك اختلال رشد با نام اختلال كم توجهي بيش فعالي (ADHD) باشد.

ADHD يك مشكل متداول مغزي در كودكان است. در كشورها در حال توسعه نظير آمريكا از هر 10 كودك در سن 7 تا 17 سال يك نفر مبتلا به اين اختلال شناسايي شده است. بسياري از آنها همه يا برخي از علائم را در بزرگسالي هم با خود دارند. اگرچه درماني براي ADHD وجود ندارد اما مي توان آن را با دارو و كار درماني مديريت و درمان كرد.

كودكان مبتلا به ADHD در عملكرد خود در مدرسه، با دوستان در فعاليتهاي خانه يا در جامعه دچار مشكل ميشوند. تشخيص بر اساس سطح بالاي فعاليت يا عدم تمركز براي شركت در فعاليتهاي موردانتظار متناسب با سن كودك صورت مي گيرد.

ADHD در كودكان مبتلا اغلب در حدود 7 سالگي شناسايي ميشود اما در موارد شديدتر ممكن است زودتر تشخيص داده شود. اغلب مربي يا معلم متوجه ميشود كه كودك خارج از كنترل بوده و مشكلات رفتاري جدي و دائمي نسبت به ديگر كودكان همسنش دارد.

برخي از كودكان مبتلا به ADHD بيش فعال و تكانشي هستند (بدون فكر سريعا اقدام به كاري مي كنند). اين كودكان مرتبا در حال حركت بوده، بسيار وول مي خورند و آرام يك جا نشستن برايشان مشكل است. آنها صبر ندارند و در كنترل رفتارهايشان و صبر براي اينكه نوبتشان شود مشكل دارند.

ديگر كودكان مخصوصا دختران به ADGDاز نوع بي توجهي(inattentive) آن مبتلا هستند (در تمركز و توجه مشكل دارند). كودكان مبتلا به ADHD بي توجهي در زمان تمركز و پيروي از دستورات اوقات سختي را سپري مي كنند. آنها اغلب چيزها را فراموش يا گم مي كنند. به نظر مي رسد نمي توانند كارهاي خود را سازماندهي كرده يا تكاليف و وظايف خود را كامل كنند. اغلب كودكان مبتلا به ADHD تركيبي از نوع بي توجه و بيش فعال-تكانشي هستند.

محققان در مورد علل ايجاد ADHD تحقيق كرده اند. اين بيماري مي تواند در خانواده ارثي باشد اما كارشناسان بر اين باورند كه عوامل پيچيده بسياري مي توانند در اين رابطه نقش ايفا نمايند.

تخقيقات نشان مي دهند كه برخي از جنبه هاي رشد مغزي ممكن است در كودكان مبتلا به ADHD دو تا سه سال به تاخير بيفتد مخصوصا در قسمتي از مغز كه در تفكر، برنامه ريزي و توجه نقش دارد. براي بسياري از كودكان مغز بعدها رشد طبيعي خود را كرده و اين كودكان به سطح بقيه بچه ها مي رسند اگرچه برخي از علائم ممكن است در تمام طول عمر با آنها باشد.

براي ADHD يك تست مشخصي وجود ندارد. اگر نگران آن هستيد با پزشك كودك خود يا يك متخصص مغز و اعصاب گفتگو كنيد. دارو و مشاوره مي تواند به تمركز كودكان و يادگيري مهارتها به آنها كمك كند تا حدي كه عاقبت ديگر نيازي به يادآوري دائمي كارهايي كه بايد انجام دهند و تكميل كردن وظايف روزمره آنها وجود نداشته باشد.

مطمئن شويد كه كودكتان برنامه مناسبي براي فعاليتها و يك سيستم تشويق براي پيگيري تكاليفش داشته باشد. براي رفتارهاي خوب به كودك پاداش دهيد و او را ازحواس پرتي، رفتارهاي تكانشي و ديگر رفتارهاي مشكل ساز باز داريد.

موثرترين داروهاي ADHD محركها هستند. در كودكان مبتلا به ADHD، محركها بيش فعالي را كاهش و تمركز را افزايش مي دهند. كودكاني كه اين داروها را مصرف مي كنند بايد تحت نظر پزشك باشند. اگر علائم بهبود نيافت، يا اگر عوارض جانبي داشت (مثل بي اشتهايي، بي خوابي يا اضطراب)، پزشك ممكن است دوز دارو را كم كرده يا آن را تغيير دهد.

با توجه به اينكه اين اختلال شكلها و انواع مختلفي دارد، براي هر كودك و هر خانواده اي بايد شيوه اي خاص بدون اتكاي صرف به دارو شناسايي و ايجاد شود.

پيشنهادات عاقلانه

كنترل ADHD

به كودكان مبتلا به ADHD كمك كنيد كه در حدي كه انتظار مي رود خوب باقي بمانند:

·         از صبح تا زماني كه كودك به رختخواب مي رود يك برنامه مشخص روزانه داشته باشيد.

·         لباسها، اسباب بازي ها و ديگر وسايلي را كه كودك مرتبا استفاده مي كند را سازماندهي كنيد. همه چيز را هميشه در سر جاي خود نگه داريد.

·         وسايل مورد نياز براي تكاليف مدرسه را سازمان دهي و دسته بندي كنيد.

·         در مورد قوانين، تشويق ها و پاداش ها در زماني كه كودك به هدفي دست مي يابد مشخص و يكنواخت عمل كنيد.